De beverrat (Myocaster coypus) is een relatief groot en zwaargebouwd knaagdier dat van oorsprong uit Zuid-Amerika komt. De aanwezigheid van beverratten leidt tot overbegrazing waardoor veranderingen in de vegetatiesamenstelling optreden, de biodiversiteit afneemt, lokaal plantensoorten uitsterven en meer erosie van rivier-, moeras- en kustgebieden. Met zijn graafactiviteiten ondermijnt de beverrat dijken en rivieroevers. Beverratten kunnen drager zijn van verschillende ziektes en parasieten die schadelijk zijn voor de mens en andere diersoorten. Naast een 40-60 cm lang lijf heeft de beverrat ook een 30-45 cm lange, ronde staart. Beverratten kunnen verward worden met muskusratten of bevers. Een duidelijk verschil is de staart. Bevers hebben een platte staart, muskusratten hebben een zijdelings afgeplatte staart en beverratten hebben een ronde staart die van dik naar dun loopt. De natuurlijke verspreiding is vanuit vooral Duitsland de belangrijkste introductieroute. In Nederland komt de soort vooral voor in de grensstreek met Duitsland en in het Maasdal in Limburg. Beverratten leven in zowel stilstaand als stromend water, vaak op plekken met een dichte oeverbegroeiing, zoals rivierlopen (met rietbedden), moerassige gebieden, meren en beken. Maar ook in grindgaten, kleiputten en estuaria komt de soort voor. Het nest (ook wel de burcht genoemd) ligt vaak in droge oevers, waarbij de ingang onder de waterspiegel ligt. Zo nu en dan maakt de beverrat ook gebruik van een verlaten muskusrat- of beverburcht.
Drone
Muskusrattenbeheer Rivierenland heeft in het Wooldse Veen bij Doetinchem voor het eerst een beverrat gevangen met een warmtebeelddrone. Dat is een drone met een warmtecamera. Dankzij de drone kon het dier snel gevonden en gevangen worden. Met deze techniek kunnen dieren die een risico vormen snel gevonden worden, ook in natuurgebieden die moeilijk bereikbaar zijn. Beverratten graven gangen in dijken en oevers. Daardoor kunnen dijken verzwakken.