Watercrassula (Crassula helmsii) is een uitheemse plantensoort die inheemse plantensoorten in natte en vochtige natuurgebieden verdringt en het leefgebied van beschermde diersoorten aantast, zoals voor de Rugstreeppad. Doordat de soort vanuit zeer kleine fragmenten weer kan uitgroeien, verspreidt deze zich gemakkelijk en is moeilijk compleet te verwijderen. Watercrassula is een kleine wintergroene vetplant, die afkomstig is uit Australië. De plant is niet altijd gemakkelijk te herkennen, omdat het verschillende groeivormen kent. Op het land heeft watercrassula de karakteristieke vorm van een vetplant met dicht op elkaar geplaatste, verdikte bladeren. In het water worden de bladeren lang, dun en plat en strekt de stengel zich, waardoor de bladeren verder uit elkaar komen te staan. Wanneer de plant onderwater groeit of nog klein is, wordt de soort vaak verward met andere plantensoorten, zoals moeraswalstro, rode schijnspurrie en sterrenkroos. Watercrassula is altijd te herkennen aan de combinatie van stevige bladeren, een opstaande stengel na plukken, en een puntje aan de top van het blad.
Galmijten
Met het blote oog zijn ze nauwelijks te zien, maar van galmijten wordt gehoopt dat ze de oplossing zijn voor het groeiende probleem van de watercrassula. Er zijn in 2025 30.000 galmijten uitgezet in de IJsselvallei, aan de rand van de Veluwe. Deze invasieve exoot verdringt andere waterplanten en waterdieren. De watercrassula (Crassula helmsii) staat op de lijst van de Europese Unie met verboden invasieve planten. Door de 'drijvende matten' krijgen onderwaterplanten geen licht en kan er zuurstoftekort in het water ontstaan. Ook kunnen watergangen erdoor dichtgroeien en verslechteren ze de waterkwaliteit. Ook in de IJsselvallei verdringt de woekerplant andere planten, zoals op de Empese en Tondense Heide, een Natura2000-gebied. "Hij is zo invasief en groeit zo hard dat andere planten verdwijnen, zoals moerashertshooi en pilvaren", vertelt boswachter ecologie Ellen ter Stege. "En hij heeft een negatieve invloed op beestjes in het water zoals de kamsalamander. We hebben al verschillende dingen geprobeerd om de watercrassula terug te dringen." De hoop is nu dus gevestigd op de galmijt. De galmijt is een natuurlijke vijand van de watercrassula, maar of hij in Nederland effectief is, moet nog blijken.
De uitgezette galmijt komt uit Australië en is opgekweekt bij het Centre for Agriculture and Bioscience International (CABI). In het Verenigd Koninkrijk bleken de diertjes te kunnen overleven en zich te verspreiden. Het beestje kruipt in de watercrassula, waarna hij galletjes, beschadigingen, maakt en van de plantencellen eet. "De galmijt is erg gebonden aan zijn waardplant, de watercrassula dus, en uit onderzoek is gebleken dat 'ie niet in andere planten kan leven", vertelt Van der Loop. "Dat maakt het risico dat andere planten erdoor beschadigd worden, zo goed als nihil."
Eerst moet de galmijt de Nederlandse winter zien te overleven. "In het voorjaar van 2026 gaan we kijken of we 'm weer terugvinden. En dan kijken we of ze zich kunnen voortplanten en uitbreiden. Bij de Japanse duizendknoop viel dit tegen, het is spannend hoe het met de galmijt gaat."