Spring naar inhoud

Bij de Dommelbrug halverwege de Peedijk staan verschillende auto's geparkeerd bij de kanovertrekplaats. Afgevaardigden van de provincie, Ravon en vooral veel pers is verzameld vanwege een uitnodiging voor een persmoment over de Amerikaanse stierkikker. Ook van Natuurmonumenten is iemand present. Aan de overzijde van de weg ligt enigszins verscholen een poel, en daar zullen monsters genomen worden voor nader onderzoek.

Beruchte kikker

Woordvoerder Meja van Zelst leidt je naar de plek waar de informatie wordt verstrekt. Intussen vertelt ze dat in deze poel wordt gezocht naar dna-materiaal van de beruchte kikker. “De gedeputeerde heeft het rode jasje aan en de heren in het blauw zijn Jeroen en David van Ravon.“ Gedeputeerde Hagar Roijakkers komt je even later al tegemoet.

“E-dna werkt eigenlijk altijd. Omgevings-dna van de stierkikker zit er wel of zit er niet, en dat zijn we nu aan het zoeken”, aldus de gedeputeerde. Op de vraag waarom juist hier watermonsters genomen worden antwoordt ze dat uit onderzoek gebleken is dat hier in de buurt de Amerikaanse stierkikker is of is geweest. “De Plateaux is een streng beschermd gebied en we hebben voor vandaag gekeken naar een poel waar ook veel inheemse kikkers zitten.” De Provincie heeft overigens samen met de NVWA besloten om alle poelen en vijvers te onderzoeken op dna-materiaal van de stierkikker.

Bij de poel staat David klaar met een uitschuifbare hengel met een plastic zakje eraan. Hiermee gaat hij door het water van het vennetje en schept wat water in een witte emmer. Volgens hem hoeft er maar één stierkikker te zijn of zijn geweest om dna te pakken te kunnen krijgen. Hij herhaalt het scheppen en zegt dat één molecuul dna al voldoende is om de aanwezigheid van het dier aan te tonen. “Natuurlijk hopen we dat het bij nul-waarnemingen blijft.”

Filter

Eenmaal voldoende poelwater in de emmer, hevelt de medewerker van Ravon het water via een slangetje door een rond wit filtertje. “Het dna-materiaal blijft daarin achter en gaat in bevroren toestand naar een Belgisch lab om verder onderzocht te worden. En dan pas weten we zeker of er wel of geen stierkikker-dna in het water zit.”

Het blijkt dat de Amerikaanse stierkikker bestreden moet worden, aangezien deze zich snel voortplant, vraatzuchtig is en inheemse amfibieën verdringt. Bovendien kan het beestje drager zijn van ziekten. Er wordt ondertussen een flyer verstrekt waarop keurig alle verschillen zijn aangegeven tussen de Amerikaanse stierkikker en de ons bekende groene kikker. ‘De kikkervissen zijn ingevoerd als vijver- en aquariumdieren.’ valt te lezen, en op die manier kwamen ze in Europa.

Een stukje verder staat Jeroen bij een groene wasbak waarin een weckfles staat. Daarin zit een dode Amerikaanse stierkikker in een sterke concentratie alcohol. Best wel eng om te zien. Jeroen trekt handschoenen aan en haalt het dier tevoorschijn. Hij vertelt over de belangrijkste kenmerken en dringt erop aan om je te melden zodra je een dergelijke kikker hoort of ziet. “Een foto en een geluidsopname zouden daarbij zeer mooi zijn “, zegt Jeroen, die daarna enkele kikkervissen laat zien, die ook behoorlijk uit de kluiten gewassen zijn.

David vertelt tenslotte dat regelmatig her en der monsters worden genomen. “Dit is één van de methodes die we gebruiken om e-dna op te sporen. Deze manier van zoeken gebruiken we omdat in België op ongeveer dezelfde manier de aanwezigheid van de stierkikker wordt onderzocht. Op die manier kunnen we onze onderzoeken goed met elkaar vergelijken.”

Op de parkeerplaats staat de taxichauffeur van de gedeputeerde rustig te wachten. Een aanhangwagen wordt teruguit gereden om enkele kano’s te lossen. Nu is het afwachten wat de lab-uitslagen te vertellen hebben.